Het Uitgangspunt: Een Betwist Paradigma
De geaccepteerde geschiedenis stelt dat de beschaving, met haar landbouw, schrift en monumentale architectuur, zo’n 6.000-8.000 jaar geleden in het Midden-Oosten ontstond. Een groep onafhankelijke onderzoekers, geologen en schrijvers, betwist deze chronologie echter. Zij suggereren dat een geavanceerde wereldwijde beschaving al veel eerder bestond en abrupt werd uitgewist door een grote cataclysme. Deze theorie postuleert geen moderne technologie, maar wel een geavanceerde beheersing van wiskunde, navigatie, astronomie en techniek.
Het Getuigenis van de Monumenten: Een Code in Steen Geschreven
Veel oude bouwwerken, van piramides tot tempels, vertonen een precisie en astronomische oriëntatie die, volgens sommige onderzoekers, veel te geavanceerd lijken voor de culturen die ze geacht worden te hebben gebouwd.
Robert Schoch, een geoloog van de Universiteit van Boston, analyseerde de erosie van de Sfinx op het Gizeh-plateau. Hij ontdekte dat de sporen op het lichaam van het beeld het gevolg zijn van regenwater, niet van wind of zand. Deze bevinding suggereert dat de Sfinx is gebeeldhouwd in een veel nattere periode, duizenden jaren vóór de geaccepteerde geschiedenis, mogelijk zo’n 12.000-10.000 jaar geleden.
Een ander opmerkelijk voorbeeld is Göbekli Tepe in Turkije. Dit 11.600 jaar oude stenen complex werd gebouwd door jager-verzamelaars. Graham Hancock beargumenteert in zijn boeken dat deze site, met zijn massieve pilaren en gedetailleerde sculpturen, het bewijs is van geavanceerde astronomische kennis. Hij interpreteert de afbeeldingen op de Gierpilaren als een sterrenkaart die de inslag van een komeet zou herdenken, een gebeurtenis die het dramatische klimaatgebeuren van de Younger Dryas zou hebben veroorzaakt.
Andere sites, zoals Angkor Wat in Cambodja en Machu Picchu in Peru, vertonen ook een precieze uitlijning met de zonnewendes en equinoxen. De mythologie die met deze plaatsen wordt geassocieerd, spreekt vaak over een verloren “gouden tijdperk” en over “goden” die uit de hemel kwamen om de mensen te beschaven, een terugkerend motief in culturen over de hele wereld.
De Kosmische Cataclysme en het Collectieve Geheugen
De centrale theorie die al deze ideeën verenigt, is dat de moederbeschaving werd vernietigd door een kosmische cataclysme. Randall Carlson, een geoloog en bouwer, populariseerde de Younger Dryas Impact Theorie. Hij verzamelde wereldwijd geologisch bewijs, waaronder lagen van “nanodiamanten” en “iridiumsferulen” – elementen die in meteorieten worden gevonden – die dateren van 12.800 jaar geleden. Deze ontdekkingen suggereren dat een hemellichaam, hoogstwaarschijnlijk een gefragmenteerde komeet, de aarde trof, wat massale overstromingen, branden en een abrupte klimaatverkoeling veroorzaakte.
Dit cataclysme zou de oorsprong kunnen zijn van de mythes over de universele zondvloed, die in bijna alle culturen voorkomen, van het bijbelse verhaal van Noach tot de mythe van Deucalion in Griekenland of het verhaal van Manu in India. Graham Hancock beargumenteert in “Fingerprints of the Gods” dat deze mythes geen verzinsels zijn, maar collectieve herinneringen, een erfenis van een echte, traumatische gebeurtenis die de wereld opnieuw vormgaf.
Het DNA Vertelt een Vergeten Verhaal
Een modern aspect van deze theorie omvat de studie van genetica. Analyses van mitochondriaal DNA (mtDNA) en het Y-chromosoom hebben het mogelijk gemaakt om kaarten van menselijke migraties te maken. Een verrassende ontdekking is dat bepaalde genetische haplogroepen op volkomen onverwachte plaatsen voorkomen. Zo lijken sommige onderzoekers, waaronder de Denisovans (een uitgestorven groep homininen) en de Paleo-Amerikanen (die Amerika vóór de inheemse bevolking bevolkten), een onverklaarbare genetische link te hebben met populaties in Zuidoost-Azië of zelfs Australië, de geaccepteerde route via de Beringstraat omzeilend.
Dergelijke genetische ontdekkingen, die verbanden aantonen tussen volkeren die volgens de traditionele geschiedenis geen contact konden hebben, ondersteunen het idee van een veel oudere en uitgebreidere migratieroute. Dit zou alleen mogelijk zijn in een scenario waarin een geavanceerde maritieme beschaving bestond en individuen en kennis over de hele wereld verspreidde. Deze individuen zouden in hun DNA de “afdruk” dragen van een gemeenschappelijke oorsprong, wat de vreemde genetische verbanden tussen geïsoleerde populaties verklaart.
Spirituele Erfenis en de Overdracht van Kennis
Deze theorie suggereert dat de weinige overlevenden van het cataclysme over de hele wereld reisden en fungeerden als “beschavingsleraren”. Zij zouden hun astronomische en agrarische kennis hebben doorgegeven aan jager-verzamelaars, wat de plotselinge opkomst van landbouw op verschillende locaties verklaart, evenals de geavanceerde kennis van hemelse cycli. Hancock en andere onderzoekers verkennen het idee dat een deel van deze kennis werd overgedragen via spirituele praktijken, waaronder sjamanisme. Zij suggereren dat het gebruik van psychoactieve planten een methode zou kunnen zijn geweest om toegang te krijgen tot een “bibliotheek” van voorouderlijke kennis, een vorm van verbinding met een hoger bewustzijn of met het collectieve geheugen van een verloren tijdperk.
Concluderend, hoewel deze alternatieve benadering wordt betwist door de traditionele archeologie, biedt het een fascinerend perspectief door bewijs uit geologie, astronomie, mythologie en, recent, genetica te verenigen. Het suggereert dat de menselijke geschiedenis veel complexer is dan we ons hebben voorgesteld, en laat de vraag open of wij afstammelingen zouden kunnen zijn van een veel oudere en wijzere beschaving dan we weten.
